آسمان ابری

یک تکه از وجودم گم شده است نه تکه نیست او خود من است دخترک وجودم بیتابی می کند پیرزن درونم زار میزند از درد هایی که پیرش کرده و من آهسته آهسته میمیرم.......

سالها میگذرد و آدمیزادxa0xa0با دردهایشxa0با رنج هایشxa0با نبودن ها و نداشتن هاxa0خو میگیردxa0xa0یادش میرود که بود و چه شداما یک روزxa0یک آدم ساده می آید و تو را به گذشته ی دور،به گذشته ی بی درد پرت میکندxa0آنوقت است که میسوزی و آتش میگیریxa0به خاطرت می آید رنج هایت دوست صمیمی تو نیستند مال تو نیستندxa0اما کسی آن ها را به تو هدیه کرده استxa0xa0خودش تو را تغییر دادهxa0و بخاطر تغییر تنهایت گذاشتهxa0و تو ماندی و یک من گمشده در انبوهی از واژه ها مثل درد مثل عشق......