من استثنایی نیستم

قبلا ها فکر میکردم که فقط منم که رنج می کشم یا دست کم رنج های من از مال بقیه سخت تره

این فکر تحمل زندگی رو برام سخت کرده بود.

اما حالا می بینم همه ی آدما زخم خوردن

مهم تر از زخم نحوه کنار اومدن با زخمه

خاصیت دنیا همینه زخم میزنه درب و داغون میکنه

بیشتر آدما نمی رسن

تو عشق تو شغل تو خانواده تو ارتباطات فقط من نیستم که مشکل دارم

فقط باید پوست کلفت شد و رها کرد

نه بهونه ها نه افسوس خوردن ها هیچی نمیتونه نجاتمون بده

همونطور که منو نجات نداد 6 سال تموم افسوس خوردم و خودمو آزار دادم حیف از عمرم

میدونی این چیزا رو نباید زیاد جدی گرفت تمام زندگی شبیه یک بازیه که هنوز نمیدونم این بازی چه معنایی دارخه این همه تکرار برای چیه نقش هارو بر چه اساس به آدما میدن

آسمان ابری...