درد دل

سالها میگذرد و آدمیزاد

با دردهایش

با رنج هایش

با نبودن ها و نداشتن ها

خو میگیرد

یادش میرود که بود و چه شد

اما یک روز

یک آدم ساده می آید و تو را به گذشته ی دور،به گذشته ی بی درد پرت میکند

آنوقت است که میسوزی و آتش میگیری

به خاطرت می آید رنج هایت دوست صمیمی تو نیستند مال تو نیستند

اما کسی آن ها را به تو هدیه کرده است

خودش تو را تغییر داده

و بخاطر تغییر تنهایت گذاشته

و تو ماندی و یک من گمشده در انبوهی از واژه ها مثل درد مثل عشق...

آسمان ابری...